ΑΙΜΟΡΡΟΙΔΕΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ

ΑΙΜΟΡΡΟΙΔΕΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ

Οι αιμορροΐδες αποτελούν ένα πολύ συχνό πρόβλημα, εκτιμάται ότι σχεδόν το 80-90% των ανθρώπων στις αναπτυγμένες χώρες θα παρουσιάσουν κάποιο θέμα με τις αιμορροΐδες στη διάρκεια της ζωής τους. Από αυτούς ένα μικρό μόνο ποσοστό θα απευθυνθεί στο ειδικό ιατρό, οι περισσότεροι θα προσπαθήσουν να βρουν μόνοι τους κάποια λύση.

Η συχνότητα εμφάνισης της νόσου είναι σχεδόν διπλάσια στους άντρες σε σχέση με τις γυναίκες  και αυξάνεται με την ηλικία ξεκινώντας συνήθως μετά τα 30.

Αν και η δυσκοιλιότητα είναι από τις βασικές αιτίες της αιμορροϊδικής νόσου δεν είναι η μοναδική. Θα αναφέρουμε στη συνέχεια και  άλλες παραμέτρους που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του προβλήματος.

Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα των αιμορροΐδων είναι το αίμα προς το τέλος της κένωσης το οποίο είναι συνήθως ζωηρό κόκκινο και δεν συνοδεύεται από πόνο. Επίσης μπορεί να συνυπάρχει διόγκωση, πρόπτωση, κνησμός, και ενίοτε πόνος αν συνοδεύεται από θρόμβωση των εξωτερικών αιμορροΐδων.

Ο χειρουργικός πρωκτικός σωλήνας έχει μήκος 4εκ και ξεκινάει από την είσοδο του πρωκτού (δακτύλιος) έως την οδοντωτή γραμμή συν άλλα 2εκ πάνω από την οδοντωτή.

Η περιοχή άνωθεν της οδοντωτής έχει πολύ πλούσια νεύρωση και ευθύνεται για την αντίληψη της σύστασης των κοπράνων (αέρια, υγρά, στερεά). Στην περιοχή αυτή σχηματίζονται οι εσωτερικές αιμορροΐδες που δεν είναι τίποτε άλλο από «αγγειακά μαξιλάρια» με σκοπό την διασφάλιση της εγκράτειας.

Δηλαδή όταν θέλουμε να συγκρατήσουμε την κένωση πέρα από τη σύσπαση του σφιγκτήρα διογκώνονται και οι αιμορροΐδες με τη συσσώρευση αίματος με αποτέλεσμα να «σφραγίζεται» η έξοδος και να είναι αδύνατη η διαφυγή των κοπράνων.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η αφαίρεση των εσωτερικών αιμορροΐδων μπορεί να δημιουργήσει θέματα ακράτειας ειδικά όταν συνυπάρχει ένας εξασθενισμένος σφιγκτήρας  (π.χ σε ηλικιωμένους ασθενείς, ασθενείς με νευρολογικά ή μυϊκά νοσήματα κλπ).

Η αιμορραγία από τις αιμορροΐδες είναι αρτηριακή όπως μαρτυράει το ζωηρό κόκκινο χρώμα, καθώς στην πραγματικότητα αποτελούν αρτηριοφλεβώδεις επικοινωνίες.

Η χρόνια αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης προκαλεί χαλάρωση των συνδέσμων των αιμορροΐδων με το τοίχωμα του εντέρου που σταδιακά οδηγεί στην πρόπτωση τους. Η μετατόπιση τους προς τα έξω κάνει τις αιμορροΐδες να είναι πιο εύθρυπτες, φλεγμονώδεις και αιμορραγικές.

Η διόγκωση των εσωτερικών αιμορροΐδων επηρεάζει και τις εξωτερικές οι οποίες επίσης διευρύνονται και μπορεί να θρομβωθούν, πράγμα που προκαλεί έντονο και διαρκεί πόνο.

Η ταξινόμηση των αιμορροΐδων γίνεται με βάση το ιστορικό και την περιγραφή του ασθενή καθώς η κλινική εξέταση δεν μπορεί να εκτίμηση σωστά την έκταση της πάθησης.

1ου βαθμού: παρουσία αιμορραγίας, μη ορατές αιμορροΐδες.

2ου βαθμού: παρουσία αιμορραγίας, έκκρισης, κνησμού, πρόπτωση των αιμορροΐδων κατά την κένωση, που ανατάσσεται μόνη της.

3ου βαθμού: παρουσία αιμορραγίας, μεγαλύτερου βαθμού εκκρίσεως και κνησμού. Η πρόπτωση δεν ανατάσσεται μόνη της παρά μόνο με υποβοήθηση από τον ασθενή.

4ου βαθμού: Η αιμορραγία, η έκκριση και ο κνησμός παρουσιάζεται όπως και στο 3ο στάδιο. Πιθανή είναι η ύπαρξη πόνου. Η πρόπτωση είναι πια μόνιμη και δεν ανατάσσεται.

Τα στάδια 1, 2 μπορούν να αντιμετωπιστούν αρχικά συντηρητικά με σωστές διατροφικές οδηγίες και φάρμακα, αντίθετα τα στάδια 3, 4 χρειάζονται χειρουργική θεραπεία.

Comments are closed